مدت های خیلی زیادی به این اس ام اس فکر کردم . میدونستم اونایی که دارن این حرفها رو میزنن از سر نا آگاهی و تکرار توتوی وار یکسری آدم دیگه ، دارن این حرفها رو میزنن و همیشه دلم میخواست ازشون بپرسم که بعدش چی ؟ خب که چی ؟ الان من باید چیکار کنم منتظر نمونم ؟ بمونم ؟ عزاداری بکنم ؟ نکنم ؟ من که هیچ کاری برای حسینی شدن انجام ندادم شما که حداقل این مطالب رو میدونید چیکار کردید ؟ یا اصلا من نباید بپرسم ازتون چون یه امر شخصی هستش ! شما که بلدید حرفهای فانتزی بزنید ، شما که میگید اینا همش خرافاته تو نباید عین پدرت بشی ، دین برای اوناس که قدیمی هستند ... خیلی دلم میخواست جواب همشون رو بدم و توی اون لحظه همش نیشم باز نباشه و سر تکون ندم ...

به قولی : " اینم بمونه ... "

در ادامه یه نفر حرفهایی زده که من با وجود تفکر بهش نتونستم به کلماتش برسم :

 

از جمله اس ام اس‌هایی که میهمان این روزهای موبایل‌ها شده است این سخن ظاهراً حکیمانه است: "منتظران مهدی به هوش که حسین را متظرانش کشتند"

این سخن درست نیست؟ آنان که کمر همت به قتل مولا بستند منتظرش نبودند! آنان در میانه‌ی میدان در مقابل امام اعتراف كردند که دلیل جنگشان با او، بغض پدر ایشان -علی بن ابیطالب علیه السلام - بوده است.

بیشتر آنان منتظر سیدالشهداء نبودند. بلکه مردمانی بودند که امامشان شمر و یزید و معاویه بود و بس.

قاتلین امام، منتظر قتل امام بودند نه منتظر وجودش. آنان در انتظار، برای حضور نبودند، در انتظار برای جنگ و خون و نزاع بودند.

کینه کجا و انتظار کجا؟ پیرو معاویه بودن کجا و منتظر امام بودن کجا؟ خانه‌ی دل آنان از پای‌بست ویران بود، کجا می‎‌توانستند منتظر امام باشند؟! در آن خانه‌های ویران، قلبشان مالامال از نفاق بود. قلب پر نفاق حتی ادعای انتظارش هم بوی نفاق می‌دهد، به گونه‌ای که هر کودکی آن را خواهد فهمید. از چه رو می‌گوئی امام را منتظرانش كشتند؟ توئی چنین براین طبل می‌كوبی، نه انتظار را شناخته‌ای و نه دشمنان امام حسین علیه السلام را.

از دیگرسو آنان که نامه نوشتند، الزاماً در برابر امام برای جنگ نایستادند. بسیاری از نویسندگان آن نامه‌ها همچون توابین به سرکردگی سلیمان بن صرد خزاعی بودند که میدان را خالی کردند ولی بر امام شمشیر نكشیدند. گرچه خالی کردن میدان اوج جهلشان بود، ولی همانند کردنشان با قاتلین امام حسین علیه السلام حرف نادرستی است.

افسوس به این نادانی كه نشسته‌ایم تا یكی حرفی پرطمطراق بگوید، آن را برای این و آن بفرستیم! افسوس براین فرهنگ غنی !

علی مهدوی