اِلـــهـی و ربّـی مـَـن لـی غیــرُک

4 - گاهى نيز ريشه نگرانيهاى آزار دهنده انسان ، احساس پوچى زندگى و بى هدف بودن آن است ولى آن کسى که به خدا ايمان دارد، و مسير تکاملى زندگى را به عنوان يک هدف بزرگ پذيرفته است ، و تمام برنامه ها و حوادث زندگى را در همين خط مى بيند، نه از زندگى احساس پوچى مى کند، و نه همچون افراد بى هدف و مردد، سرگردان و مضطرب است .

5 - عامل ديگر نگرانى آن است که انسان گاهى براى رسيدن به يک هدف زحمت زيادى را متحمل مى شود، اما کسى را نمى بيند که براى زحمت او ارج نهد و قدردانى و تشکر کند، اين ناسپاسى او را شديدا رنج مى دهد و در يک حالت اضطراب و نگرانى فرو مى برد، اما هنگامى که احساس کند کسى از تمام تلاشها و کوششهايش آگاه است ، و به همه آنها ارج مى نهد و براى همه پاداش مى دهد ديگر چه جاى نگرانى و ناآرامى است ؟

6 - سوء ظنها و توهمها و خيالات پوچ يکى ديگر از عوامل نگرانى است که بسيارى از مردم در زندگى خود از آن رنج مى برند، ولى چگونه مى توان انکار کرد که توجه به خدا و لطف بى پايان او و دستور به حسن ظن که وظيفه هر فرد با ايمانى است اين حالت رنج آور را از بين مى برد و آرامش و اطمينان جاى آن را مى گيرد.

7 - دنيا پرستى و دلباختگى در برابر زرق و برق زندگى مادى يکى از بزرگترين عوامل اضطراب و نگرانى انسانها بوده و هست ، تا آنجا که گاهى عدم دستيابى به رنگ خاصى از لباس يا کفش و کلاه و يا يکى ديگر از هزاران وسائل زندگى ساعتها و يا روزها و هفته ها فکر دنيا پرستان را نا آرام و مشوش مى دارد.

اما ايمان به خدا و توجه به آزادگى مؤ من که هميشه با زهد و پارسائى سازنده و عدم اسارت در چنگال زرق و برق زندگى مادى همراه است به همه اين اضطرابها پايان مى دهد، هنگامى که روح انسان ((على وار)) آنگونه وسعت يابد که بگويد: (( دنياى شما در نظر من بى ارزشتر از برگ درختى است که در دهان ملخى باشد که آن را مى جود )) نرسيدن به يک وسيله مادى يا از دست دادن آن چگونه امکان دارد آرامش روح آدمى را بر هم زند و طوفانى از نگرانى در قلب و فکر او ايجاد کند.