اِلـــهـی و ربّـی مـَـن لـی غیــرُک

8 - يک عامل مهم ديگر براى نگرانى ترس و وحشت از مرگ است که هميشه روح انسانها را آزار مى داده است و از آنجا که امکان مرگ تنها در سنين بالا نيست بلکه در سنين ديگر مخصوصا به هنگام بيماريها، جنگها، ناامنيها وجود دارد، اين نگرانى مى تواند عمومى باشد.

ولى اگر ما از نظر جهان بينى مرگ را به معنى فنا و نيستى و پايان همه چيز بدانيم (همانگونه که ماديون جهان مى پندارند) اين اضطراب و نگرانى کاملا بجا است ، و بايد از چنين مرگى که نقطه پايان همه آرزوها و موفقيتها و خواستهاى انسان است ترسيد، اما هر گاه در سايه ايمان به خدا مرگ را دريچه اى به يک زندگى وسيعتر و والاتر بدانيم ، و گذشتن از گذرگاه مرگ را همچون عبور از دالان زندان و رسيدن به يک فضاى آزاد بشمريم ديگر اين نگرانى بى معنى است ، بلکه چنين مرگى - هر گاه در مسير انجام وظيفه بوده باشد - دوست داشتنى و خواستنى است ،

البته عوامل نگرانى منحصر به اينها نيست بلکه مى توان عوامل فراوان ديگرى براى آن نيز شمرد، ولى بايد قبول کرد که بيشتر نگرانيها به يکى از عوامل فوق باز مى گردد.

و هنگامى که ديديم اين عوامل در برابر ايمان به خدا ذوب و بى رنگ و نابود مى گردد تصديق خواهيم کرد که ياد خدا مايه آرامش دلها است ( الا بذکر الله تطمئن القلوب ).

آيا آرامش با خوف خدا سازگار است ؟

بعضى از مفسران در اينجا ايرادى مطرح کرده اند که خلاصه اش اين است :

ما از يک طرف در آيه فوق مى خوانيم ياد خدا مايه آرامش دلها است ، و از طرفى ديگر در آيه 2 سوره انفال مى خوانيم انما المؤ منون الذين اذا ذکر الله وجلت قلوبهم : مؤمنان کسانى هستند که وقتى نام خدا برده مى شود قلبشان ترسان مى گردد آيا اين دو با هم منافات ندارند؟

پاسخ سؤال اين است که منظور از آرامش همان آرامش در برابر عوامل مادى است که غالب مردم را نگران مى سازد که نمونه هاى روشن آن در بالا ذکر شد، ولى مسلما افراد با ايمان در برابر مسئوليتهاى خويش ‍ نمى توانند نگران نباشند، و به تعبير ديگر آنچه در آنها وجود ندارد نگرانيهاى ويرانگر است که غالب نگرانيها را تشکيل مى دهد اما نگرانى سازنده که انسان را به انجام وظيفه در برابر خدا و خلق و فعاليتهاى مثبت زندگى وا مى دارد در وجود آنها هست و بايد هم باشد، و منظور از خوف از خدا نيز همين است .

همراه ما باشید ...