چنان در دل به مهرت پایبندم
                                    که گویی آهوی سر در کمندم
گهی بر درد بی درمان بگریم
                                    گهی بر حال بی سامان بخندم
نه مجنونم که دل بردارم از دوست 
                                    مده گـر عاقـلـی بیهـوده پندم