ای خدا این وصل را هجران مکن                  

سرخوشان عشق را نالان مکن

باغ جان را تازه و سرسبز دار                      

قصد این مستان و این بستان مکن

چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن                

خلق را مسکین و سرگردان مکن

بر درختی کآشیان مرغ توست                   

شاخ مشکن مرغ را پران مکن

جمع و شمع خویش را برهم مزن               

دشمنان را کور کن شادان مکن

گر چه دزدان خصم روز روشنند                   

آنچه می‌خواهد دل ایشان مکن

کعبه اقبال این حلقه است و بس                

کعبه اومید را ویران مکن

این طناب خیمه را برهم مزن                     

خیمه توست آخر ای سلطان مکن

نیست در عالم ز هجران تلختر                   

هرچه خواهی کن ولیکن آن مکن

 

مولوي